Książka ta prezentuje protokoły z 67 spotkań, które odbyły się w latach 1934–1937 przy lwowskim Uniwersytecie Jana Kazimierza. Na te (przeważnie) czwartkowe spotkania przychodzili humaniści niezwiązani z uniwersytetem ani z filozofią – literaci i artyści, przedstawiciele innych dyscyplin naukowych, krytycy literaccy, lwowska elita intelektualna. Spotykali się tu z nieznanymi koncepcjami i lekturami, a przede wszystkim z prof. Romanem W. Ingardenem. Profesor podsuwał tematy spotkań, zagajał, prowokował do sporów, podsumowywał wypowiedzi, których cierpliwie słuchał, zgadzając się lub trwając przy własnym zdaniu, nie ustawiał się jednak w nadrzędnej roli. Rozrzut specjalności i zainteresowań uczestników spotkań nadał im wyjątkowy charakter. Mamy tu laboratorium żywej dyskusji, w której rodzą się koncepcje kluczowe dla humanistyki, rodzi się nowy Lwów – Lwów Ingardena.