ogaty wybór studiów nad językiem i kulturą jidysz. W ostatnich latach Polska stała się obok USA, Izraela i Niemiec ważnym centrum badań jidyszystycznych. Ze względu na wielowiekowe i bogate dziedzictwo Żydów polskich nie powinno to dziwić. Rozwój ten jest jednak swoistym fenomenem, zważywszy na wieloletnie zaniedbania w tej dziedzinie i odejście pokolenia uczonych urodzonych przed II wojną światową, dla których jidysz był językiem ojczystym. Publikowane prace dwudziestu ośmiu współczesnych badaczy, reprezentujących różne dyscypliny, stanowią kontynuację wcześniejszych dokonań, a jednocześnie proponują nowe wątki i ujęcia. Tym, co łączy historyków, literaturoznawców, kulturoznawców i językoznawców, jest język jidysz jako narzędzie i przedmiot badań. Książka zaprasza do dalszych poszukiwań w coraz lepiej rozpoznanej, ale wciąż nie do końca zbadanej przestrzeni Jidyszlandu.