Jeśli sądzicie, Panie i Panowie, że to, co trzymacie właśnie w rękach jest niewinną książką – popełniacie ogromny błąd. Wiem, co piszę, bom sam uzależnił się od twórczości Marcina J. Januszkiewicza i Adama Pleskaczyńskiego.

Najpierw przekonali mnie do tego, że nie masz nad Poznańczyków, później zmusili do napawania się ponad 250 dowodami wyższości Poznania nad resztą świata. Teraz z kolei sprawili, iż zaniedbując inne obowiązki, nałogowo czytam śmieszne i poważne, wzruszające i budzące grozę opowieści o poznańskim kupiectwie.

Podstępność tych autorów polega bowiem na tym, że w sposób lekki, łatwy i przyjemny piszą o sprawach najzupełniej poważnych. Człowiek chciałby się tylko rozerwać, a tu masz – jest nie tylko zrelaksowany, ale i mądrzejszy. I na dodatek dumny ze swojej małej poznańskiej ojczyzny. Historycy też nie mogą się doczepić, bo każde zdanie jest solidnie udokumentowane, a lekkie pióro nie służy koloryzowaniu, lecz atrakcyjnemu opisaniu faktów. A ponadto w ich książkach znaleźć można kawałek własnej, rodzinnej historii.

Ostrzegam więc, ale i polecam tę „Księgę kupiectwa”. Jeśli chcecie się uzależnić od dziejów Poznania, musicie się uzależnić od spółki Januszkiewicz/Pleskaczyński. Na szczęście, w odróżnieniu od innych, nałóg to zdrowy i pożyteczny, nawet dla dzieci, matek karmiących oraz staruszków.

- Jarosław Piotrowski, „Głos Wielkopolski”