Jack London w rysuje ponurą wizję zdziczałej ludzkości. W XXI wieku nawiedziła świat nowa straszna zaraza — „szkarłatna dżuma", nazwana tak z tego powodu, że ciało chorego nabierało szkarłatnej barwy, poczem następowały konwulsje i śmierć. Przyczyną choroby były nowe bakterje, wobec których medycyna była bezsilna, wszystkie bowiem środki, które niszczyły owe bakterje w ciele ludzkiem, zabijały jednocześnie człowieka. Bakterje szkarłatnej dżumy rozmnażały się z błyskawiczną szybkością i z błyskawiczną szybkością wymierała ludzkość. Ludzie w panice uciekali z miast nawiedzonych przez zarazę, ale przez to tylko prędzej i szerzej roznosili straszną chorobę, której zarodki mieli już w sobie. Śmierć i zniszczenie tryumfowały, a cywilizacja zanikała. Do wymarłych miast zaglądały stada wilków, uprawne pola stały się dzikiemi stepami, na miejscu dzisiejszych lasów powstały znowu przedhistoryczne puszcze, a w puszczach tych resztka ocalałej ludności ziemi, odziana w. skóry i uzbrojona w łuki, pędziła żywot naszych prapraprzodków.