Pisząc o Łęczycy, trudno pominąć milczeniem legendową

postać diabła, który, choć znany w innych stronach Polski, jako

to: na Podlasiu, w Lubelskiem i Olkuskiem, tu, w gruzach

łęczyckiego zamku, ulubioną obrał sobie siedzibę.

Skąd i kiedy przybył, któż odgadnie? Ludzie uczeni suszą

sobie tym głowę, nazwiska jego, jako ducha wód stojących,

wyprowadzając od owych bagnisk rudych, którymi otoczona była

przed wiekami Łęczyca, a które do dziś dnia utrudniają na

wiosnę do niej przystęp. W tych torfowiskach, zwanych przez lud

borem lub burem, siedzieć miał duch złośliwy Boruty, którego

uciechę stanowiło, gdy podróżnego, szczególniej chłopa lub

Żyda, wpakował wraz z końmi i wozem w grząskie topiele. Diabeł

to iście szlachecki, bo najchętniej przywdziewa się w kontusz,

a nigdy nie szkodzi "panom braciom" tylko motłochowi, więcej

przy tym dla zabawki, niż dla sprowadzenia szkody..

Posłuchajmy, co o nim prawi znany zbieracz podań ludowych

Kazimierz Władysław Wójcicki.